Zondag 8 februari 2009
Het is de laatste dag goed weer. Vanop de camping hebben we een prachtig zicht, op de deels begroeide goudgele zandheuvels, aan de andere kant van de Hokianga Harbour. Het strand is aan de overzijde van de straat, maar reeds vroeg in de ochtend is het te heet om te zonnebaden. We verkiezen een bezoekje aan het museum en toeristenbureau.
The Hokianga Dolphin
In 1955-56, gedurende 10 maanden werd dit dorpje overspoeld door duizenden toeristen, die een glimp wilden opvangen van Opo, een dolfijn die dicht tot aan het strand, het gezelschap van mensen opzocht . We keken naar twee korte nieuwsfilmpjes van toen, de toeloop zorgde voor ellenlange files op de toen nog nauwe, bochtige en steile gravelwegen. De vergelijking met de kunstjes, die je soms ziet bij andere dolfijnen waren treffend. Maar lang duurde het niet, na +/- 10 maanden werd het dier zwaargewond aangetroffen. De ene zegt door een dynamietlading illegaal gebruikt door vissers, anderen zeggen, verstrikt in netten. Als aandenken heeft een plaatselijke kunstenaar een beeldhouwwerk gemaakt.
Wat vinden wij, toeristen, van New-Zealand?
Het is regelmatig een gespreksonderwerp op de camping. Deze vraag werd ons meerdere malen gesteld door Kiwi's. Er zijn maar weinigen die dit land bezoeken per fiets, wij vallen altijd op. Blijkbaar willen ze de bevestiging van het positieve wat hun land te bieden geeft. Velen immigreren naar hier, maar jonge mensen trekken tijdelijk naar, bv. Australië, om een derde en veel meer te verdienen. Ze vinden zonder uitzondering, dat ze ver afgezonderd van de rest van de wereld leven. Een gepensioneerde vroeg zich af waarom zijn grootvader destijds naar hier gekomen was. We denken na het bezoek aan Roy, volgende maandag, we een beter idee van de Kiwi's zullen hebben.
's Avonds komt er een tentje bij, naast het onze. Het is een jong Duits paar, allebei ingenieurs, die hier voor twee jaar aan de universiteit komen werken en het nuttige aan het aangename koppelen. Het zijn ook fervente vakantiefietsers, en nodigen ons op 15 februari uit om bij hen een dag te verblijven.
zondag 8 februari 2009
zaterdag 7 februari 2009
07/02: Waipoua Forest - Opononi
Zaterdag 7 februari 2009
Een concert van vogelgezang, de ruisende bomen, in de verte de kabbelende Waipouarivier, een fris briesje onder een staalblauwe hemel. We fietsten 500 meter verder naar het bezoekerscentrum en informeerden ons over de te bezichtigen kaurireuzen. En reusachtig zijn ze zeker. Langs de wandelpaden zien we regelmatig andere minder imposante jongere kauribomen. Vele bordjes wijzen de bezoekers erop, de wandelpaden niet te verlaten en zorg te dragen voor de leefomgeving van deze bomen. Een korte wandeling van ongeveer 20 minuten leidde ons, vanop de bewaakte parking, eerst naar "The Four Sisters", vier giganten, cirkelvormig naast elkaar. Nog iets verder de "Father of the Forest" of "Te Matua Ngahere" slechts een stamlengte van 10,50 meter, maar een omtrek van 16,40 meter, 208 m³ hout!
Twee kilometers verder is er terug een wandelpad naar de "God of the Forest" of "Tana Mahuta". Deze is iets minder breed maar de stamlengte is bijna 18 meter (244 m³ hout). In de winter van 2007 werd deze ernstig beschadigd door een storm, de toekomst is twijfelachtig. Beide reuzen zijn bijna 2000 jaar oud, in de tijd van Julius Ceasar waren het zaden. Er zijn zitbankjes gemaakt bij deze bomen, de aanschijn dwingt een moment van stilte, rust en respect af. We begrijpen nu beter wat de cirkels op de wand van het kaurimuseum in Matakohe betekenden.
(Zitbankje in kaurihout)
( Cirkels op de wand van het kaurimuseum in Matakohe)
Niettegenstaande de korte rit arriveerden we rond 18 uur op de camping van Opononi. Reeds vanop de heuvels van Omapere zagen we het blauwe water van de Hokianga Harbour omsloten door kilometerslange witte zandduinen.
- Waipoua Forest - Opononi 39 km, in totaal 2980 km en 8u onderweg (3u07 gefietst aan 12,85 km/h en max. 65,2 km/h)
Een concert van vogelgezang, de ruisende bomen, in de verte de kabbelende Waipouarivier, een fris briesje onder een staalblauwe hemel. We fietsten 500 meter verder naar het bezoekerscentrum en informeerden ons over de te bezichtigen kaurireuzen. En reusachtig zijn ze zeker. Langs de wandelpaden zien we regelmatig andere minder imposante jongere kauribomen. Vele bordjes wijzen de bezoekers erop, de wandelpaden niet te verlaten en zorg te dragen voor de leefomgeving van deze bomen. Een korte wandeling van ongeveer 20 minuten leidde ons, vanop de bewaakte parking, eerst naar "The Four Sisters", vier giganten, cirkelvormig naast elkaar. Nog iets verder de "Father of the Forest" of "Te Matua Ngahere" slechts een stamlengte van 10,50 meter, maar een omtrek van 16,40 meter, 208 m³ hout!
Twee kilometers verder is er terug een wandelpad naar de "God of the Forest" of "Tana Mahuta". Deze is iets minder breed maar de stamlengte is bijna 18 meter (244 m³ hout). In de winter van 2007 werd deze ernstig beschadigd door een storm, de toekomst is twijfelachtig. Beide reuzen zijn bijna 2000 jaar oud, in de tijd van Julius Ceasar waren het zaden. Er zijn zitbankjes gemaakt bij deze bomen, de aanschijn dwingt een moment van stilte, rust en respect af. We begrijpen nu beter wat de cirkels op de wand van het kaurimuseum in Matakohe betekenden.
(Zitbankje in kaurihout)
( Cirkels op de wand van het kaurimuseum in Matakohe)Niettegenstaande de korte rit arriveerden we rond 18 uur op de camping van Opononi. Reeds vanop de heuvels van Omapere zagen we het blauwe water van de Hokianga Harbour omsloten door kilometerslange witte zandduinen.
vrijdag 6 februari 2009
06/02: Dargaville - Waipoua Forest
Vrijdag 6 februari 2009
Op 6 februari 1840 in Waitianga sloten 45 Maori-leiders en het Verenigd Koninkrijk een verdrag. Dat hield in dat de Maori's de soevereiniteit van Groot-Brittannië erkenden en zodoende de rechten kregen als Britse onderdanen. Het grondbezit werd verdeeld wat later leidde tot vele conflicten en oorlogen. Bijvoorbeeld de Taranaki oorlog: 2000 Maori-krijgers hielden het vijf jaar vol tegen een goed bewapend Brits leger van meer dan 10000 man.
Enkele kilometers na de camping passeerden we het werkatelier van Rick Taylor (http://www.thewoodturnersstudio.co.nz/). We zijn anders niet zo tuk op dat soort ateliers, maar deze levert wel prachtig houtsnijwerk. We zagen op dvd hoe men eeuwenoude boomstronken uit de moerassen uitgroef. Volgens Rick zijn deze door een tsunami in het moeras terecht gekomen, 30000 jaar geleden. "De piramides van Egypte zijn eeuwenoud" verduidelijkt hij, "maar dit doosje is gemaakt van hout dat vele duizenden jaren ouder is".
De tocht naar het Waipoua Forest was alweer eentje van heuvel op, heuvel af. We passeerden eerst het Trounson Kauri Park, het kleine broertje van het Waipoua Forest, de laatste overblijfselen van wat vroeger een deel van het noorden van New-Zealand bedekte.
Slapen bij de reuzen
Je fietst niet elke dag door een eeuwenoud woud. Enkele kilometers ervoor passeerden we een bord "Waipoua Forest next 18 km". We merkten het meteen op: de bosgeur, het ruisen van de bomen, de koelte, een heerlijke verademing om na een warme intense fietsdag ons tentje op te slaan.
- Dargaville - Waipoua Forest 63 km, in totaal 2914 km en 7uµ30 onderweg (4u10 gefietst aan 14,72 km/h en max. 64,7 km/h)
Op 6 februari 1840 in Waitianga sloten 45 Maori-leiders en het Verenigd Koninkrijk een verdrag. Dat hield in dat de Maori's de soevereiniteit van Groot-Brittannië erkenden en zodoende de rechten kregen als Britse onderdanen. Het grondbezit werd verdeeld wat later leidde tot vele conflicten en oorlogen. Bijvoorbeeld de Taranaki oorlog: 2000 Maori-krijgers hielden het vijf jaar vol tegen een goed bewapend Brits leger van meer dan 10000 man.
Enkele kilometers na de camping passeerden we het werkatelier van Rick Taylor (http://www.thewoodturnersstudio.co.nz/). We zijn anders niet zo tuk op dat soort ateliers, maar deze levert wel prachtig houtsnijwerk. We zagen op dvd hoe men eeuwenoude boomstronken uit de moerassen uitgroef. Volgens Rick zijn deze door een tsunami in het moeras terecht gekomen, 30000 jaar geleden. "De piramides van Egypte zijn eeuwenoud" verduidelijkt hij, "maar dit doosje is gemaakt van hout dat vele duizenden jaren ouder is".
De tocht naar het Waipoua Forest was alweer eentje van heuvel op, heuvel af. We passeerden eerst het Trounson Kauri Park, het kleine broertje van het Waipoua Forest, de laatste overblijfselen van wat vroeger een deel van het noorden van New-Zealand bedekte.
Slapen bij de reuzen
Je fietst niet elke dag door een eeuwenoud woud. Enkele kilometers ervoor passeerden we een bord "Waipoua Forest next 18 km". We merkten het meteen op: de bosgeur, het ruisen van de bomen, de koelte, een heerlijke verademing om na een warme intense fietsdag ons tentje op te slaan.
donderdag 5 februari 2009
05/02: Matakohe - Dargaville
Donderdag 5 februari 2009
We willen het museum nog één keer zien. De tentoongestelde meubelen van kaurihout, vernist met het kaurihars zijn een lust voor het oog. In de inkomhal staan salontafeltjes gemaakt van kauri, afkomstig van stammen die 30000 jaar in het moeras gelegen hebben en onlangs zijn opgegraven.
The story of the dying tree
In 1986 is een kauriboom getroffen door de bliksem. In 1990 werd duidelijk dat de boom verloren was en begon men met het vellen en verwerken van het hout. Een aparte afdeling van het museum is gewijd aan deze boom. Een hele fotoreportage, gemaakt van deze operatie, is bevestigd aan één zijde van de doorsnede (stamlengte 22,5 meter) van de boom. Aan een andere zijde van een muur hangt een doorsnede schijf, met daar rond cirkels getekend die de omtrek omschrijven van de kanjers die er vroeger waren, maar ook nu nog bestaan.
Op 16 februari zijn we uitgenodigd bij Roy, the bluejacket volonteer, die onze verloren fietstas opgemerkt had. Zonder zijn hulp waren we zeker in de problemen geraakt.
De plannen van de resterende dagen zijn gemaakt. De trajecten zullen niet langer zijn dan ongeveer 50 km per dag. We fietsen niet verder dan tot Whangarei. Daar nemen we de bus richting Auckland; verder op de HS1 fietsen is te gevaarlijk.
Het was vandaag een vlakke rit (hoelang is dat geleden) met af en toe rugwind. We zetten er vaart achter, de warmte in de namiddag maakt het fietsen lastig. Rond 1 uur kwamen we aan in Dargaville en verorberden alvorens te lunchen, een sappige suikermeloen, die we kochten aan een kraampje. Morgen fietsen we verder tot het Waipoua Forest. De Tana Matahuta staat op het programma.
- Matakohe - Dargaville 53 km, in totaal 2878 km en 4u58 onderweg (2u53 gefietst aan 18,6 km/h en max. 68,8 km/h)
We willen het museum nog één keer zien. De tentoongestelde meubelen van kaurihout, vernist met het kaurihars zijn een lust voor het oog. In de inkomhal staan salontafeltjes gemaakt van kauri, afkomstig van stammen die 30000 jaar in het moeras gelegen hebben en onlangs zijn opgegraven.
The story of the dying tree
In 1986 is een kauriboom getroffen door de bliksem. In 1990 werd duidelijk dat de boom verloren was en begon men met het vellen en verwerken van het hout. Een aparte afdeling van het museum is gewijd aan deze boom. Een hele fotoreportage, gemaakt van deze operatie, is bevestigd aan één zijde van de doorsnede (stamlengte 22,5 meter) van de boom. Aan een andere zijde van een muur hangt een doorsnede schijf, met daar rond cirkels getekend die de omtrek omschrijven van de kanjers die er vroeger waren, maar ook nu nog bestaan.
Op 16 februari zijn we uitgenodigd bij Roy, the bluejacket volonteer, die onze verloren fietstas opgemerkt had. Zonder zijn hulp waren we zeker in de problemen geraakt.
De plannen van de resterende dagen zijn gemaakt. De trajecten zullen niet langer zijn dan ongeveer 50 km per dag. We fietsen niet verder dan tot Whangarei. Daar nemen we de bus richting Auckland; verder op de HS1 fietsen is te gevaarlijk.
Het was vandaag een vlakke rit (hoelang is dat geleden) met af en toe rugwind. We zetten er vaart achter, de warmte in de namiddag maakt het fietsen lastig. Rond 1 uur kwamen we aan in Dargaville en verorberden alvorens te lunchen, een sappige suikermeloen, die we kochten aan een kraampje. Morgen fietsen we verder tot het Waipoua Forest. De Tana Matahuta staat op het programma.
woensdag 4 februari 2009
04/02: Matakohe - Matakohe
Woensdag 4 februari 2009 Het museum is vlakbij, we waren er vlug bij. Het is een interessant museum dat een voorstelling probeert te maken wat voor deze woudreuzen, gedurende een lange tijd, het leven in New-Zealand heeft bepaald. Ik kan hier bladzijden over schrijven maar dat zou vlug vervelen. Het hout en de hars dat deze mastodonten voortbrachten wordt in vele facetten belicht. Duizenden foto's, allerlei grote en kleine werktuigen om de bossen te ontginnen, worden in verschillende afdelingen tentoongesteld. Om u zomaar een idee te geven, vier volwassenen zijn nog niet breed genoeg om de doorsnede van een "gewone" kauri stam te bedekken. Verder zijn er stukken stam en planken te zien van kauribomen die duizenden jaren door de natuur begraven zijn geweest. Deze heeft men later uitgegraven en de leeftijd is wetenschappelijk geraamd op 30000 jaar. Ook het hars gebruikte men voor sieraden en het vernissen van meubelen. Er zijn ook veel kunstig vervaardigde meubelen te zien, het hout is ideaal om boten te maken, het slorpt namelijk geen vocht op. Een tafelblad van een grote tafel weegt 1016 kg, massief hout!, ongelofelijk.
Het is al flink na de middag als we het museum verlaten, lunchen, het dagboek wenkt en de laatste 14 dagen van ons verblijf plannen; werk aan de winkel.
Het is al flink na de middag als we het museum verlaten, lunchen, het dagboek wenkt en de laatste 14 dagen van ons verblijf plannen; werk aan de winkel.
03/02: Wellsford - Matakohe
Dinsdag 3 februari 2009
Het is net zoals de voorbije dagen een zonnige dag met in de schaduw 28 graden, we zweten, nee, we smelten in de warmte, met 4 liter water per persoon komen we niet toe. We geraken uiteindelijk rond 18 uur op de camping, gelegen net voorbij het museum. Een "definite must to see" schrijft onze gids, we moeten er enkele uren voor uittrekken vermeldt hij nog verder. Het is een heel rustige, kleine camping. In de keuken annex TV ruimte heerst een huiselijke sfeer.
- Wellsford - Matakohe 59,5 km in totaal 2825 km en 7u15 onderweg (5u08 gefietst aan 14,61 km/h en max. 64,7 km/h)
Het is net zoals de voorbije dagen een zonnige dag met in de schaduw 28 graden, we zweten, nee, we smelten in de warmte, met 4 liter water per persoon komen we niet toe. We geraken uiteindelijk rond 18 uur op de camping, gelegen net voorbij het museum. Een "definite must to see" schrijft onze gids, we moeten er enkele uren voor uittrekken vermeldt hij nog verder. Het is een heel rustige, kleine camping. In de keuken annex TV ruimte heerst een huiselijke sfeer.
maandag 2 februari 2009
02/02: Avondale - Wellsford
Maandag 2 februari 2009
Wat een parcour, à la 10%. De heuvels in het Noordereiland zijn veel steiler en volgen elkaar op. Je bent nog maar pas beneden of er lonkt alweer een andere. Zodoende misrekenen we ons flink en gelukkig verminderd het verkeer later op de avond. We hebben geen zin of tijd meer om foto's te nemen op de verschillende lookout's. We wisselen de zon voor de maan, het is plotseling donker geworden met nog 8 km klimwerk voor de boeg. Onze watervoorraad zit er al een tijdje op. Het is uiteindelijk 21u30 uur en pikdonker als we Wellsford bereiken. Het eerste motel is fully booked, maar slapen in het huis ernaast, helemaal voor ons alleen. En dorst dat we hebben! We drinken elk nog een fles van 1,5 liter. We zijn een beetje moe. Morgen nog zo'n een traject van 55 km naar het Matakohe Museum.
PS: Nog iets vergeten te vermelden...
Onderweg
2 februari de eerste schooldag in New-Zealand, we zien leerlingen in schooluniform, lichtgrijs en blauw met lange kousen, een korte broek voor de jongens. In Hellensville bij de supermarkt van Woolworths hangt een affiche dat dit bedrijf ook deel uitmaakt van de lokale gemeenschap. Aan de andere zijde van de straat staan een tiental kleine winkeltjes, allemaal gesloten, te verkrotten. Niet altijd maar regelmatig zien we dat door de komst van een grootwarenhuisketen een deel van de lokale handelaars de boel sluiten.
- Avondale - Wellsford 96 km, in totaal 2766 km en 11u onderweg (6u04 gefietst aan 16,13 km/h en max. 68,8 km/h)
Wat een parcour, à la 10%. De heuvels in het Noordereiland zijn veel steiler en volgen elkaar op. Je bent nog maar pas beneden of er lonkt alweer een andere. Zodoende misrekenen we ons flink en gelukkig verminderd het verkeer later op de avond. We hebben geen zin of tijd meer om foto's te nemen op de verschillende lookout's. We wisselen de zon voor de maan, het is plotseling donker geworden met nog 8 km klimwerk voor de boeg. Onze watervoorraad zit er al een tijdje op. Het is uiteindelijk 21u30 uur en pikdonker als we Wellsford bereiken. Het eerste motel is fully booked, maar slapen in het huis ernaast, helemaal voor ons alleen. En dorst dat we hebben! We drinken elk nog een fles van 1,5 liter. We zijn een beetje moe. Morgen nog zo'n een traject van 55 km naar het Matakohe Museum.
PS: Nog iets vergeten te vermelden...
Onderweg
2 februari de eerste schooldag in New-Zealand, we zien leerlingen in schooluniform, lichtgrijs en blauw met lange kousen, een korte broek voor de jongens. In Hellensville bij de supermarkt van Woolworths hangt een affiche dat dit bedrijf ook deel uitmaakt van de lokale gemeenschap. Aan de andere zijde van de straat staan een tiental kleine winkeltjes, allemaal gesloten, te verkrotten. Niet altijd maar regelmatig zien we dat door de komst van een grootwarenhuisketen een deel van de lokale handelaars de boel sluiten.
zondag 1 februari 2009
01/02: Auckland
Zondag 1 februari 2009
We moesten nog wat bekomen van de treinreis en bezoeken nog een keer Auckland. We nemen de bus richting Kelly Tarlton's Antarctic Encounter & Underwater World. Deze bezige bij en duivel doet het al; op gebied van oceanen en Antartica heeft hij het in 1985 voor mekaar gekregen hier zo een centrum op te richten. Na eerst het leven op Antartica na te bootsen, met o.a. de verschillende pioniers van het Zuidpoolgebied, stappen we in een afgesloten wagentje, dat ons meevoert in een nagebootste Antarctische wereld, vooral bevolkt met pinguïns. De beestjes zwemmen en lopen op minder dan 1,5 meter van ons. Daarna staand op een lopende band, loodst deze ons in een plexitunnel, door een onderwaterwereld met honderden soorten vissen, ook haaien, en andere dieren die de oceanen bevolken. We gaan er driemaal door, mede doordat het etenstijd is. Het is een ongelofelijke wirwar van vissen die rond de duiker zwemmen om hun deel van het voeder te krijgen. Maar lang heeft Kelly van zijn succes niet mogen proeven, 7 weken na de opening is hij gestorven.
Later verkenden we een authentieker stukje Auckland namelijk de wijk Panellid Villagrond. Terug in het centrum zien we hoe alweer iemand bereidt is een jump te wagen van 146 meter van op de skytower, (ik heb het op video). Morgen gaan we noordwaarts, misschien zelfs tot Wellsford. Het doel ligt verder, het Matakohe Museum en verder het Waipoua Forest.
We moesten nog wat bekomen van de treinreis en bezoeken nog een keer Auckland. We nemen de bus richting Kelly Tarlton's Antarctic Encounter & Underwater World. Deze bezige bij en duivel doet het al; op gebied van oceanen en Antartica heeft hij het in 1985 voor mekaar gekregen hier zo een centrum op te richten. Na eerst het leven op Antartica na te bootsen, met o.a. de verschillende pioniers van het Zuidpoolgebied, stappen we in een afgesloten wagentje, dat ons meevoert in een nagebootste Antarctische wereld, vooral bevolkt met pinguïns. De beestjes zwemmen en lopen op minder dan 1,5 meter van ons. Daarna staand op een lopende band, loodst deze ons in een plexitunnel, door een onderwaterwereld met honderden soorten vissen, ook haaien, en andere dieren die de oceanen bevolken. We gaan er driemaal door, mede doordat het etenstijd is. Het is een ongelofelijke wirwar van vissen die rond de duiker zwemmen om hun deel van het voeder te krijgen. Maar lang heeft Kelly van zijn succes niet mogen proeven, 7 weken na de opening is hij gestorven.
Later verkenden we een authentieker stukje Auckland namelijk de wijk Panellid Villagrond. Terug in het centrum zien we hoe alweer iemand bereidt is een jump te wagen van 146 meter van op de skytower, (ik heb het op video). Morgen gaan we noordwaarts, misschien zelfs tot Wellsford. Het doel ligt verder, het Matakohe Museum en verder het Waipoua Forest.
zaterdag 31 januari 2009
31/01: Slechts enkele kilometers gefietst
Zaterdag 31 januari 2009
In National Park Village wordt met de bemanning van Auckland gewisseld, zodat iedereen terugkeert vanwaar men komt. In Hamilton roept men om dat de vermoedelijke vertraging ondertussen opgelopen is tot 1u30. Het is bijna donker als we kwart voor negen met onze fietsen op het perron in Auckland uitzoeken, wat nu te doen! De meeste backpackershostels zijn op zaterdagavond fully booked. Ze raden ons ten stelligste af nu per fiets door de stad te trekken. En hier laten de Kiwi's zich van hun beste kant zien. Hulpvaardig als ze zijn zoeken ze samen met ons uit wat de beste oplossing (camping), via treinverbinding, op dit late uur nog mogelijk is. We hoeven zelfs niet te betalen alleen voor de fietsen. Zo is het bijna 22 uur als we ons tentje kunnen opzetten in Avondale, ongeveer twee kilometer van het station.
PS: We ontmoeten deze morgen in Wellington een Duitse fietser. De onfortuinlijke is aangereden door een wagen. Niets gebroken of stuk, maar de rechterarm zit van elleboog tot pols in een verband. De spiegel heeft op die plaats de huid afgeschraapt. Hij kan voorlopig niet verder fietsen en spoort daarom verder naar het Zuidereiland richting Christchurch.
- Slechts enkele kilometers gefietst, in totaal 2669 km
In National Park Village wordt met de bemanning van Auckland gewisseld, zodat iedereen terugkeert vanwaar men komt. In Hamilton roept men om dat de vermoedelijke vertraging ondertussen opgelopen is tot 1u30. Het is bijna donker als we kwart voor negen met onze fietsen op het perron in Auckland uitzoeken, wat nu te doen! De meeste backpackershostels zijn op zaterdagavond fully booked. Ze raden ons ten stelligste af nu per fiets door de stad te trekken. En hier laten de Kiwi's zich van hun beste kant zien. Hulpvaardig als ze zijn zoeken ze samen met ons uit wat de beste oplossing (camping), via treinverbinding, op dit late uur nog mogelijk is. We hoeven zelfs niet te betalen alleen voor de fietsen. Zo is het bijna 22 uur als we ons tentje kunnen opzetten in Avondale, ongeveer twee kilometer van het station.PS: We ontmoeten deze morgen in Wellington een Duitse fietser. De onfortuinlijke is aangereden door een wagen. Niets gebroken of stuk, maar de rechterarm zit van elleboog tot pols in een verband. De spiegel heeft op die plaats de huid afgeschraapt. Hij kan voorlopig niet verder fietsen en spoort daarom verder naar het Zuidereiland richting Christchurch.
vrijdag 30 januari 2009
30/01: Picton - Wellington
Vrijdag 30 januari 2009
Ik moest mij nog spoeden deze morgen, je weet wel, blijven babbelen over fietsen en fietsvakanties. Zonder Rita had ik de ferry beslist gemist. Met de "Aratere" naar het Noordereiland. In het vrachtruim bij de goederenwagons van de spoorwegen, staan onze fietsen (ook zwaar vervoer?).
Het is alweer prachtig weer. Met een kalme zee zien we halverwege Flipper en zijn vrienden. Een hele school dolfijnen vergezeld maar heel even de ferryboot, net genoeg om ze te filmen. We checkten in in het zelfde backpackershostel als de vorige keer. We bezochten het museum van Wellington. Het toont het verleden en de geschiedenis van de stad. Een korte film over de ramp met de Wahine trok onze aandacht: De nachtferry van Lyttelton naar Wellington liep, tijdens de zwaarste storm die New-Zealand tot op heden gekend heeft, op 10 april 196,8 op de klippen van de Barrett Reef. Nadat eerst de radar en daarna het roer het begaven, maakte het schip in de haven slagzij. Alle 734 schipbreukelingen geraakten van boord maar toch stierven later 51 personen aan hun verwondingen. Merkwaardig is een kaart van de Cook Street die de twee eilanden scheidt, met daarop 160 jaar scheepswrakken. Het is niet te tellen hoeveel schepen of boten er intussen zijn vergaan of gezonken. Het is beter eerst de overtocht te maken en daarna de film te bekijken, misschien durf je niet de boot op met zwaar weer.
Morgen nemen we de trein naar Auckland.
Ik moest mij nog spoeden deze morgen, je weet wel, blijven babbelen over fietsen en fietsvakanties. Zonder Rita had ik de ferry beslist gemist. Met de "Aratere" naar het Noordereiland. In het vrachtruim bij de goederenwagons van de spoorwegen, staan onze fietsen (ook zwaar vervoer?).
Het is alweer prachtig weer. Met een kalme zee zien we halverwege Flipper en zijn vrienden. Een hele school dolfijnen vergezeld maar heel even de ferryboot, net genoeg om ze te filmen. We checkten in in het zelfde backpackershostel als de vorige keer. We bezochten het museum van Wellington. Het toont het verleden en de geschiedenis van de stad. Een korte film over de ramp met de Wahine trok onze aandacht: De nachtferry van Lyttelton naar Wellington liep, tijdens de zwaarste storm die New-Zealand tot op heden gekend heeft, op 10 april 196,8 op de klippen van de Barrett Reef. Nadat eerst de radar en daarna het roer het begaven, maakte het schip in de haven slagzij. Alle 734 schipbreukelingen geraakten van boord maar toch stierven later 51 personen aan hun verwondingen. Merkwaardig is een kaart van de Cook Street die de twee eilanden scheidt, met daarop 160 jaar scheepswrakken. Het is niet te tellen hoeveel schepen of boten er intussen zijn vergaan of gezonken. Het is beter eerst de overtocht te maken en daarna de film te bekijken, misschien durf je niet de boot op met zwaar weer.
Morgen nemen we de trein naar Auckland.
Abonneren op:
Posts (Atom)
