14/01: Makarora - Haast

Woensdag 14 januari 2009

• Makarora - Haast 83 km, in totaal 1707 km en 7u onderweg (5u gefietst aan 16,78 km/h en max. 56,50 km/h)

Enkele kilometers na ons vertrek fietsten we het Mount Aspiring National Park binnen. De vegetatie is hier weelderig, dicht bebost, veel groen, je hoort de vogels fluiten. Het is alweer een verkeersluwe dag. Na ongeveer 20 kilometer zat de Haast Pass erop. Deze weg verbindt Otago met de Westland. Een vrijwilliger fotografeert ons bij de gedenkplaat. De Haast Pass werd genoemd naar Julius von Haast die er in 1863 als eerste Europeaan het pad van de Maori's volgde. Pas in 1960 werd de pas geopend zoals we die nu kennen.

Daarna volgde een steile afdaling van 12 km. De rest van de tocht langs de Haastrivier verliep kronkelend en licht heuvelachtig. We waren rond 15 uur in Haast Township. We hebben sedert gisteren vijanden. Het zijn sandflies. Het zijn iets grotere vliegen als onze fruitvliegjes maar zo agressief prikkend als de muggen in Finland. Het was onmogelijk onze boterhammetjes al zittend op een bankje van een Doc (Department of Conservation) Camping op te eten. Haast Town telt maar 250 zielen, geen ontvangst met gsm of draadloos internet. Morgen gaat het verder naar Franz-Josef Glacier. We zijn in "The South West" van New-Zealand, door de Unesco in 1990 uitgeroepen tot wereldnatuurerfgoed. Op de camping ontmoeten we een Amerikaans koppel met tandem, Gabe and Libby, ze hadden een rit van 150km erop zitten.

13/01: Wanaka - Makarora

Dinsdag 13 januari 2009

• Wanaka - Makarora 71 km, in totaal 1624 km en 7u15 onderweg (4u30 gefietst, gem. 15,73 km/h en max. 67,50 km/h)

Sedert gisteren genieten we met volle teugen van het fietsen. Rustig, weinig verkeer, een mooie omgeving en prachtig weer. De rit van vandaag liep afwisselend langs Lake Wanaka en Lake Hawea richting Westcoast. Rond de middag als we over "The Neck" fietsten ligt Lake Wanaka (56 km lang en 330 meter diep, onder het zeeniveau) links van ons. "The Neck" is een smalle strook land dat de 2 meren van elkaar scheidt. Op een gedenkplaat staat een tekst over het ontstaan en verloop door de eeuwen heen. Het parcours was er een van klimmen tegen 7 km per uur om daarna tegen meer dan 60 km per uur naar beneden te zoeven. Ideaal om ons te laten fotograferen aan de toppen, vrijwilligers genoeg. Het panorama deed ons een beetje denken aan het fjordengebied in Norge, maar nu met een exotische begroeiing.

(Lake Wanaka)

Rond 4 uur kwamen we aan de camping in Makarora aan. Het dorpje telt maar 50 zielen. Het campinggebouw levert een allround service: info, winkel in droge voeding, souvenirshop, restaurant & café en reisorganisator voor trektochten. Bekend is hier de "Gillespie Pass Track" langs de Wilkin rivier. Rechtover ligt een vliegveldje, men vliegt met u over de Mount Cook en de Milford Sound. We ontspannen de spieren in het zwembad bij een temperatuur van 25 graden.

12/01: Arrowtown - Wanaka

Maandag 12 januari 2009

• Arrowtown - Wanaka 60 km, in totaal 1553 km en 7u15 onderweg (4u06 gefietst aan 14,79 km/h en max. 57,8 km/h)

Reeds om 6 uur ruimden we in stilte op. Het ontbijt, gebakken eitjes en nog meer, was stevig. De tocht over de Crown Range langs de korte kant, 12 km, staat bekend als steil en zwaar. Het is de hoogste geasfalteerde weg (sinds 2000 en 1076 m). Wij zijn niet de eerste die deze weg bereden. Aan de top is een gedenkplaat, de eerste Europeanen passeerden hier in 1860. 17 jaar later de eerste toeristen met paard en kar. Hier kan je de uitgestrektheid van het landschap aanschouwen en heel in de verte zagen we Queenstown aan de Lake Wakapitu liggen.

We moesten even uitblazen. Het was een heel stevige klimpartij, onderweg riepen automobilisten ons toe hoever de top nog was. We genoten van het landschap, aten onze lunch. Met twee Nieuw-Zeelandse dames, die de top bereikten van de andere zijde, slaan we een babbel. Je weet wel, gelijkgestemden die het hebben gehaald. Tijdens de afdaling passeerden we het stadje Cardrona, het skistation is nu gesloten. We namen enkele foto's van gebouwen begin de jaren 1900. We arriveerden op tijd in Wanaka gelegen aan Lake Wanaka. Het kent een rijke historie, het was een rustpunt voor de Maori's toen die naar de Westkust trokken op zoek naar groensteen. Wilt u een panoramisch uitzicht, beklim de Mount Iron. Net zoals in Queenstown is dit stadje het hele jaar door een bezige bij, de skistations liggen niet ver uit de buurt. Zowel winter als zomer is hier van alles te doen.

Op de camping krijgen we een rustig plekje uitsluitend voor trekkers en fietsers met tent.

(Crown Range)

(Cardrona)

(Cardrona)

11/12: Queenstown - Arrowtown

Zondag 11 januari 2009

• Queenstown - Arrowtown 32 km, in totaal 1493 km en 3u50 onderweg (2u22 gefietst aan 12,72 km/h en max. 50,2 km/h)

Onze nachtrust was van korte duur. Het lawaai van de uitgangsbuurt duurde tot in de vroege ochtenduren. We blijven hier niet langer en ontvluchten de drukte. Onder een stralende zon nemen we afscheid van onze Spaanse wereldfietser Oier Limon, te volgen op http://oierlimon.blogspot.com. Onze geplande rustdag in Queenstown verleggen we naar het gerestaureerde goudzoekers stadje Arrowtown. Het is hier rustiger en leuker. Onderweg zagen we vanop een brug hoe men met jetboten rakelings langs de rotsen scheerde.


Goudkoorts

We toeren in de namiddag wat rond in het dorpje. We zagen kleine gerestaureerde huisjes van Chinese inwijkelingen uit de jaren 1850. De Chinese goudzoekers waren welkom maar niet geliefd door de Nieuw-Zeelandse bevolking. Daarom hokten ze samen in moeilijke toegankelijke plaatsen langs de oever van de Arrow rivier. De meesten waren afkomstig uit de streek van Kanton. Hier verdienden ze tot vijfmaal meer door naar goud te zoeken dan thuis.

Aan de oever kan je nu voor 10 NZ$ met een schaal de aarde filteren. En jawel, na wat filteren en zeven zagen we in alle schalen het goud glinsteren. We denken eraan hier een paar dagen te blijven, we hebben koorts.

10/12: Omarama - Queenstown

Zaterdag 10 januari 2009

• Omarama - Queenstown 0 km, 170 km met de bus

Een beetje moe, maar vooral het razend verkeer ontneemt ons de lust om verder naar Queenstown door te fietsen. Voor een prikje nemen ze ons en de fietsen mee. Ik ben er niet gerust in, de fiets van Rita mag in de koffer, de mijne hangt achteraan aan 1 stang. 't Zou maar eens gebeuren... De route loopt over de Lindispas, de laatste twee kilometer zijn heel steil. Twee fietsers zwoegend rechtop de trappers proberen de pas en het verkeer te trotseren. Na twee uur komen we in Queenstown aan, de stad van dolle sporten. Ooit eens aan een elastiek gehangen? Hier heeft men het benjispringen uitgevonden. Hoe sneller, hoe gewaagder, hoe meer volk het aantrekt. Net voor Queenstown aan de Kawarau bridge staan er hordes toeschouwers zich te vergapen, hoe de ene na de andere waaghals aan een elastiek naar beneden springt. Onze Spaanse wereldfietser, Oier Limon ontmoet in Glenntunnel, pronkt met foto's en t-shirt van zijn gewaagde sprong. Toegeven, als je er van houdt, hier is de place to be. Queenstown, het middelpunt van de vliegende kracht.

09/01: Lake Tekapo - Omarama

Vrijdag 9 januari 2009

• Lake Tekapo - Omarama 92km, in totaal 1461 km en 6u30 onderweg (5u02 gefietst aan 15,46 km/h en max. 55,6 km/h)

We nemen een rustdag, of toch niet

Het waaide alweer (is er anders iets te schrijven?) hard deze morgen. De zon scheen op ons tentje, het uitzicht op het meer is prachtig. Er werd regen voorspeld, tegen 12 uur verlieten we de jeugdherberg. Het ging de eerste 30 km gezwind tegen een gemiddelde van 25 km met rugwind. Maar mooie liedjes duren niet lang. Een rustig alternatief voor onze tocht was het Tekapokanaal. Dit kanaal verbindt het volgend meer op onze tocht, Lake Pukaki. Maar door werken, moeten we op de drukke HS8 verder rijden.

Op vrijdagnamiddag moet iedereen de weg op, vooral zware 4x4 die hun eigen titanic meesleuren houden geen rekening met ons. De voorspelde regen kondigde zich aan. Dikke pakken wolken verzamelden zich in de valleien. Rond het Pukakimeer, dat gevoed wordt door de Tasmanigletsjer, verminderde de wind onze snelheid tot max. 7 à 8 km per uur. Als we zin hebben kunnen we volgens ons gidsboekje van het ene meer naar het andere crossen, Lake Alexandrina, Lake Middleton en naar Clay Cliffs. Een beetje verder passeren we de afslag van de Mt Cook of Aoraki. Het is hier dat Sir Edmund Hillary zich oefende om de Mount Everest te beklimmen. Een bezoek zit er nu en de volgende dagen niet in. De top hult zich in de wolken. In het Nationaal Park is er voor de natuurliefhebbers, trekkers en stappers van alles te beleven. Later passeerden we het dorpje Twizel, destijds opgericht om de huisvestiging van de arbeiders die bouwden aan diverse kanalen, dammen en waterkrachtcentrales. Na de voltooiing van de werken wou men het dorpje afbreken, maar protesten van de plaatselijke bevolking hielden dat tegen. Daarna was het in rechte lijn voor de laatste 30 km naar Omarama. Aan de regen konden we niet ontsnappen. We kregen van de bazin van de camping extra handdoeken.

08/01: Fairlie - Lake Tekapo

Donderdag 8 januari 2009

• Fairlie - Lake Tekapo 47 km, in totaal 1369 km en 6u40 onderweg (3u55 gefietst, gem. 12,41 km/h en max. 45,8 km/h)

Nog een vraagje voor Frank De Boosere

Wij, twee fietsende Belgen, fietsen westwaarts. Twee Zwitsers komen uit het noorden en de laatste 50 km fietsen ze oostwaarts. Allebei de vier fietsers klagen over de sterke tegenwind, ook hun gemiddelde snelheid bedraagt 12,50 km/h. Is dat mogelijk? Ja hier in New-Zealand blaast de wind naar alle windrichtingen. Het wordt eentonig en soms is het echt lastig trappen om vooruit te komen. Niettegenstaande we maar 47 km gefietst hebben zijn we moe, het lijkt of we het dubbele afgelegd hebben.

We overnachten in de tent bij de jeugdherberg aan de oever van Lake Tekapo. Het uitzicht is wondermooi, we genieten van het lichtspel van de ondergaande zon op de glinsterende bergtoppen. Het kabbelende geluid aan de oever maakt het compleet.

07/01: Geraldine - Fairlie

Woensdag 7 januari 2009

• Geraldine - Fairlie 55 km, in totaal 1321 km en 6u onderweg (3u30 gefietst aan gem 14,50 km/h en max 57,8 km/h)

We sloegen de waarschuwingen van de toeristische dienst en de auteur van onze gids in de wind. Een traject van 50 km met hete droge tegenwind, bij een temperatuur van 25 graden is meer dan voldoende voor vandaag. Het alternatief is 23 km langer. Ik citeer even uit het boekje: "Mornings between Geraldine and Tekapo can resemble rush hour in downtown Taipei as hordes of large buses trundle along the Blue Ribbon Route from Christchurch to Queenstown carrying the next wave of snoozing, jetlagged, packed, processed tourists on their annual 7 days wistle stop holiday of a life time". Maar het traject viel best mee, we zijn erger gewoon. We misten wel de gedenksteen van Richard Pearse, hij zou de gebroeders Wright verslagen hebben met de eerste gemotoriseerde vlucht.

We zijn op de camping niet de enige fietsers. Vader en dochter van 8 op de tandem met een bob achteraan, mama met een mountainbike en tassen. Ook een dame uit Groot-Brittannië toert hier rond op haar eentje. Ze gaat morgen ook de zelfde richting uit als wij, Lake Tekapo.

06/01: Glentunnel - Geraldine

Dinsdag 6 januari 2009

• Glentunnel - Geraldine 105 km, in totaal 1266 km en 8u15 onderweg (6u02 gefietst aan 17,83 km/h en max. 54,3 km/h)
  

Vraagjes aan Frank De Boosere

Hoe hard waait het, als een fietser geladen met fietstassen, tegen een snelheid van 6 km/h, omver wordt geblazen? En hard waait het om die zelfde fietser, die een berg probeert op te stappen, terug achteruit wordt geblazen.

We waren vroeg present, nog voor 9 uur verlieten we de camping. Onze tocht voor vandaag delen we in volgens de windrichting. Het begon met een lichte tegenwind, maar naarmate we de Rakaia Gorge naderden werd deze sterker om sterker, sneller dan zes à twaalf per uur ging niet. De eerste beklimming dat ging nog maar net voor we de bruggen naderden lagen we allebei in het gras naast het wegdek. We stapten verder de bruggen over. Voorbij de bruggen begon de beklimming maar van fietsen was geen sprake. Te voet werden we gewoon na een 200 tal meter achteruitgeblazen.

Maar zo gaat dat met ons

We weten ondertussen dat Kiwi's vriendelijke en behulpzame mensen zijn. Aan de overzijde van de weg op een parking, werden we toegeroepen door een dame, Donna Field. Ze was ons net voor de tweede maal gepasseerd met de wagen en vond dat ze ons moest helpen. Eén voor één werd fiets, tassen en fietser ingeladen en 10 km verder voorbij de top aan een schuilhut afgezet. Eerst Rita en na een tijdje was ik aan de beurt. We bedankten Donna met een lekkernij uit België, het was voor haar ook een verrassing.

Het is niet de eerste keer en waarschijnlijk ook de laatste keer niet, maar het weer is onvoorspelbaar. Na onze lunch trapten we rustig verder. De wind die ons de hele voormiddag parten speelde, was gewoon gaan liggen! Later op de namiddag tijdens de laatste 40 km blies hij weer krachtig maar lekker in de rug. Onderweg zagen we nog een monument "Single Tree" . Het gaat over een boom die vermoedelijk 1300 jaar oud is geworden (omvergewaaid! in 1939) en die belangrijk was in de spirituele beleving van de Maori's. Het monument werd opricht om de band tussen de blanken en de plaatselijke bevolking te versterken. Een fragment van de boom werd in het monument ingemetseld. En nog iets merkwaardig gezien: 2 replica's van een Moa. Een soort enorme kip (volwassen een gewicht van 235 kg) met lange hals, spijtig de beestjes zijn al een 400 tal jaren uitgestorven.

Meer info over de Moa: http://en.wikipedia.org/wiki/Moa

De zon kwam er door en niettegenstaande het een zware tocht was voelden we ons, na een kleine zwembeurt en een warme douche, prima. We slapen op een camping enkele kilometers voor Geraldine, veel rustigere dan deze in de stad. De baas was zo vriendelijk ons een lift te geven naar de supermarkt.

PS: Een Amerikaan ontmoet uit Colorado, die mijn hoofd op hol brengt. De westkust van USA zou een fietsbelevenis zijn om niet te vergeten.

05/01: Christchurch - Glentunnel

Maandag 5 januari 2009

• Christchurch - Glentunnel 76km, in totaal 1161 km en 6u15 onderweg (3u50 gefietst aan 17,79 km/h en max. 26,4 km/h)

We verlieten tegen 11 uur Christchurch onder een staalblauwe hemel, via de HS73 westwaarts. Het was minder druk dan dat we tot nog toe gewend waren, na 50 km bij Darfield gaat het richting Glentunnel via de "senic route 77". Het was heet geworden en onze watervoorraad slikte zienderogen.

We arriveerden rond 17 uur op de camping. Daar werd ik aangeklampt door een Kiwi (Bruce) die knieproblemen heeft. Hij bestudeerde al een tijdje onze fietsen en vertelde dat hij op zoek was naar een goed passende fiets, op aanraden van zijn dokter. Bruce, gehuwd met een Amerikaanse, heeft twaalf jaar in de USA gewoond, maar vindt New-Zealand een betere omgeving voor zijn vijf opgroeiende kinderen. Daarna hield een Spanjaard, met de fiets op wereldreis ons aan de praat.

Voor we het goed beseften was het 21 uur. We moeten present zijn morgen, er staan twee steile beklimmingen door de Rakaia Gorge binnen de eerste 35 km op het programma.